over de film cast & crew trailer techniek muziek nieuws contact
Droomkind, een Film van Erik de Goederen
Techniek


Less is more

De techniek achter Droomkind is opmerkelijk te noemen. De hele film is opgenomen met een klein fototoestelletje (Canon Powershot G9) dat ook filmen kan. Met de komst van de Canon 5DII <Pepijn Borst in Droomkind>spiegelreflexcamera, die ook kon filmen, is er een hele hausse van films losgekomen die met fototoestellen zijn gedraaid. Droomkind was echter een voorloper op dit punt omdat de Canon 5DII helemaal nog niet bestond toen de film opgenomen werd, namelijk zomer 2008.

De keuze voor de Canon G9 had een aantal gronden. Het is een heel klein cameraatje en kan dus gemakkelijk op allerlei manieren gehanteerd worden. Dit geeft veel bewegingsvrijheid en dat kon de losse stijl van de film ondersteunen. Ook kan het in een onderwaterhuis geplaatst worden, wat voor bepaalde scènes in Droomkind cruciaal was. De beeldverhouding van de G9 chip is 4:3, dit in tegenstelling tot het intussen veel gangbaardere 16:9 (breedbeeld) van de meeste andere camera's. Het nadeel van breedbeeld is echter dat het individuele acteurs vaak veel <Pepijn Borst in Droomkind>overbodige ruimte links en rechts in het kader geeft. Het meer vierkante formaat van 4:3 laat je als kijker makkelijker over de onderste kaderrand het beeld inkijken en geeft meer ruimte aan een staande persoon. Hierdoor word je meer betrokken in het wereldje van de hoofdpersoon. Ook komen in Droomkind vaak hoogteverschillen voor en dan is het 4:3-beeld beter geschikt om goed te kadreren.

De Canon G9 heeft nog een paar bijzondere eigenschappen die in dit geval goed uitpakten. Zo kun je op een vrij hoge resolutie filmen, alleen is dan de beeldfrequentie slechts 15 beelden per seconde. Normaal voor film is echter 24 of 25 beelden per seconde. Om de film toch op een normale snelheid te kunnen vertonen moesten de ontbrekende beelden door de computer bijberekend worden. Dat doet hij door naar het voorliggende <Pepijn Borst in Droomkind>en nakomende beeld te kijken en uit de overeenkomsten tussen die twee een nieuw beeld samen te stellen. Dat is een zeer rekenintensieve taak en alleen een zware computer was in staat om alle opnamen nog binnen een redelijke tijd om te rekenen naar 25 beelden per seconde. Het mooie is echter dat door het lage aantal beelden per seconde dat de camera opneemt er per beeld met een langere sluitertijd gewerkt kan worden. Daardoor neemt bij snelle bewegingen de bewegingsonscherpte toe, wat een heel speciaal effect oplevert. Deels zorgt deze "tekortkoming" voor de unieke look van Droomkind.

Ook heeft de G9 de eigenschap dat hij kan opnemen in Motion JPEG. Dat houdt ondermeer in dat ieder beeldje van de film ook echt een geheel nieuw beeld is. De meeste digitale camera's werken met een variant van MPEG en daarbij worden alleen de delen van het beeld vervangen die veranderd zijn tussen de ene en de andere beeldopname. Zo kan het lijken alsof iemand door de stilstaande foto van een landschap beweegt. Bij Motion JPEG is zelfs de beeldruis (die sterk lijkt op filmkorrel) bij ieder beeld weer volkomen anders. Dat geeft een zeer analoog gevoel bij het kijken naar de film. Het beeld van Droomkind lijkt op goede 16mm film. Dit geeft ook een extra illusie van realisme in vergelijking tot de meeste digitale beelden die soms wel van plastic lijken.



De klank van dromen

In films wordt de sfeer in hoge mate bepaald door het geluidsbeeld. Aangezien Droomkind het vooral moet hebben van de sfeer is daar dus veel aandacht aan besteed. Doordat Nederland tegenwoordig vooral uit herrie bestaat was het niet mogelijk om de beeldopnames met geluid te combineren. De film is dus eerst helemaal zonder geluid opgenomen en gemonteerd. Later zijn alle scènes nagespeeld op de originele locaties, maar dan 's nachts, als het rustig was. Zo zijn alle voetstappen en andere handelingen realistisch nagemaakt en vervolgens synchroon met het beeld gemonteerd. Voor sommige onderdelen van het geluid was het noodzakelijk om stiltegebieden op te zoeken, omdat er anders nog steeds teveel gedreun van verkeer en vliegtuigen te horen was.

Om het gevoel van de gesloten wereld waarin het jongetje in Droomkind zich bevindt op te roepen is gekozen voor het afwerken in surround sound (Dolby 5.1). Je hoort het ruisen van de boomtoppen om je heen. Of de regen op het tentdoek boven je hoofd. Wekenlang heeft de filmmaker door bos en veld gestruind om allerlei soorten wind, regen, krekels, vogels en onweer in surround op te nemen. <Pepijn Borst in Droomkind>Daarvoor gebruikte hij een klein recordertje dat met vier microfoons is uitgerust, die in alle richtingen geluid registreren. Al deze sfeergeluiden werden in de computer met de synchroongeluiden gemixt tot een geluidsband die enerzijds heel realistisch klinkt, maar anderzijds ook heel gestileerd is. Tenslotte werd daar ook de muziek aan toegevoegd om de vertelling nog verder te verdiepen (zie ook de pagina over de muziek).

Grappig genoeg valt het helemaal niet op dat het geluid zo kunstmatig tot stand gekomen is. En zo hoort het natuurlijk ook, omdat het anders veel te veel zou gaan afleiden van het verhaal.



Techtalk voor nerds

De film en het geluid zijn gemonteerd op een zware Apple computer. Er is voor het beeldsignaal gebruik gemaakt van de Apple Prores 4444 codec, omdat Motion JPEG een RGB signaal draagt en geen YUV (zoals gewone video). De grading van het beeld is gedaan met Apple Color. Doordat in RGB gewerkt kon worden met floating point nauwkeurigheid was het mogelijk een wonderbaarlijk goed beeld uit het amateurcameraatje, dat de Canon G9 is, te halen. Na de grading is de film <Pepijn Borst in Droomkind>voorzien van een fijne monochrome filmkorrel, die de meeste JPEG-artifacten effectief verhult. Later is de film omgezet naar een lagere resolutie in Apple Prores 422HQ, omdat het bedrijf dat de HDCam band moest aanmaken geen Prores 4444 kon verwerken. Dat heeft helaas nog wel enig kwaliteitsverlies opgeleverd, hoewel de meeste mensen dat niet zullen waarnemen. Uiteindelijk is het ook nooit de bedoeling geweest dat het beeld er "gelikt" uitziet. Veel is uit de hand gedraaid, waarbij schokken en trillen functioneel benut zijn. Ook flakkert het beeld steeds wat, als bij een ouderwetse filmprojector. Het zijn die kleine imperfecties die als geheel perfect werken voor het oproepen van de juiste sfeer.